Net zoals vorige week, vandaag weer een vaste route kunnen testen onder schitterende zomerse weersomstandigheden.
Al veel goeds gehoord over de route in Nijmegen, dus deze morgen maar tegen 8'en richting Gelderland vertrokken.
De Diepen (Milsbeek) is één van de 5 startplaatsen van de routes.

Bij het oprijden van de parking al meteen pijltje van de route gezien, dus wist ik dat ik juist zat. De bewegwijzering zou na horen zeggen immers een heikel punt zijn.
Toen dus de fiets afgeladen en vertrokken voor een mooi ritje.
Helaas vond ik wel nergens een infopaneel zodat ik mijn ritje wat kon plannen. Volgens het internet zou hier een rode en groene route moeten zijn. Maar dat zullen we onderweg dan wel merken was mijn gedacht.

Ik volgde dus maar de zwarte pijlen die aan de parking vertrokken.
Even een stukje klimmen over het asfalt, en daarna worden we dan het onverhard opgestuurd.
Over een mooi, smal steigend pad langs de velden, rijden we richting de bossen.
Dan krijg ik een splitsing waar ik zowel links als rechts kan met zwart. Ik hou maar rechts aan , en na een paar km beginnen dan de rode pijlen. Voila we zijn nu dus echt vertrokken.

Vanaf het begin is klimmen en dalen à volonté. Heerlijke paadjes door de bossen, met af en toe zelfs mul zand.
De bewegwijzering vind ik in het begin zelfs zo slecht nog niet. Af en toe is het goed uitkijken maar waar niks staat is het meestal wel rechtdoor, of gewoon de sporen volgen.

Na een tijdje kom ik aan een klim die bijna niet te doen is. Hier is zoveel mulle zand dat het te voet zelfs zwaar is.
Eénmaal boven kijkt men best eens even rond, want het is moeilijk te geloven dat we hier 'maar' in Gelderland zitten. Prachtige vergezichten en bossen.
De hele route is bijna een halve ardennenrit. Zo mooi gaat het hier op en af. De bossen komen we ook bijna niet uit.

Even over half weg ben ik toch ergens verkeerd gereden. Na een brede lange afdaling kwam ik onder aan een steenweg waar geen pijltje meer te zien was. Dus helemaal terug naar boven en de sporen gevold.
En inderdaad , na een tijdje begonnen de pijlen weer.

Ik was toen eigenlijk al een tijdje aan het wachten op een splitsing met de groene route. Deze had ik er immers ook graag bijgenomen. Hoe meer kilometers ik al gereden had, hoe groter de kans voor mij dat ik de splitsing gemist had.

Na nog enkele sjieke passage's en enkele twijfelpunten kon ik terug de zwarte pijlen volgen die wellicht terug naar mijn vertrekpunt zouden leiden.
En wat dook daar net voor het einde op? Inderdaad een groene pijl. Hier kon ik dus waarschijnlijk de groene lus doen. Maar ik had ondertussen al 37 km en de zon was verschroeiend warm dus de verleiding was gewoon te groot om terug naar de auto te rijden.

Conclusie:
Een zeer goede, en mooie route
Constant klimmen en dalen.
Bijna altijd bos
Enkel de bewegwijzering is minder.

Klik op de camera of foto's voor de volledige fotoreportage.

Reageren op deze tocht kan hier!

<--- Terug